Hoe het nieuws ondraaglijk werd

‘Het is geen televisie, het is HBO’, is de leus van een grote Amerikaanse kabelaar. Dat credo gaat ook op voor concurrent on-demand televisie aanbieder Netflix.
Sinds Netflix in Nederland beschikbaar is, ben ik erop geabonneerd. Het heeft mijn kijkgedrag drastisch veranderd.

Niet dat ik veel televisie kijk. Tien tot zestien uur in de week misschien. Maar als ik kijk, dan geef ik me volledig over aan het medium. De wereld om me heen bestaat niet meer.

Tot voor kort liepen fictie en non-fictie naadloos in elkaar over. Ik keek naar het nieuws om van alle gebeurtenissen in de wereld op de hoogte te blijven. Daarnaast waren er de documentaires, talkshows en sitcoms. Feiten (al dan niet vermeend), opinies en pure fictie.

Een mooie balans.

Fictie

Sinds ik Netflix kijkt, voert fictie de boventoon op mijn TV-scherm. Samen met mijn vrouw kijk ik series als Breaking Bad en Orange is the new black. Tussendoor proberen we negen seizoenen How I met your mother in een zo kort mogelijke tijdspanne te verorberen.

Voor de realiteit lijkt geen plaats meer.

Het nieuws neem ik online tot me. De digitale editie van de Volkskrant. De NRC. De app van de NOS, dat werk.
Het journaal is naar de achtergrond verdrongen. Op de bank is geen ruimte meer voor wat er in de wereld speelt.

Maar soms kun je niet om die harde werkelijkheid heen: Wij konden niet bevroeden nog hoe akelig het zou zijn, toch moesten we kijken naar het nieuws over de vliegramp in de Oekraïne.

Harde binnenkomer

En ineens was ze daar. De harde werkelijkheid. Ze kwam binnen. Heel erg hard. Ik was ineens geen afgestompte nieuwsjunkie meer.
Ik had mezelf gelaafd aan het fata morgana dat Netflix heet. Bruut werd ik wakker geschud.

Maar de werkelijkheid had meer dan die grote vliegramp in petto: De activiteiten van een serieverkrachter. Het oplaaiende conflict tussen Israel en Palestina. Het kwam allemaal voorbij.

Ik keek. En bleef ik nog een aantal dagen kijken. Ik werd er treurig van. Het was veel te veel!

Na verloop van tijd stompte ik weer af. En ik dwaalde af. Naar Netflix. Want blijkbaar is ‘All you can watch’ ook alles wat ik daadwerkelijk aan kan.